|
بنابر این گزارش، پس از آن که رهبر كوبا تصميم گرفت كه بار ديگر بر مسند قدرت بازنگردد، دوره هفتم پارلمان ملي كه به تازگي با انتخاب مردم تشكيل شده است يكشنبه شب بر سر تفويض قدرت به رائول رايزني کرد.
614 نماينده كه در انتخابات بيستم ژانويه گذشته به پارلمان كوبا راه يافته اند روز گذشته از بين خود، 31 عضو شوراي كشور را انتخاب و آنها به نوبه خود "رائول کاسترو" را به عنوان رئيس جمهور و همچنین معاون اول و پنج معاون ديگر رئيس جمهوري را برگزيدند.
رئيس جمهور جديد كوبا پس از انتخاب به اين سمت اعضاي شوراي وزيران را به پارلمان معرفي و همزمان فرماندهي كل قوا و رياست شوراي ملي دفاع را نيز بر عهده گرفت.
در همین حال، "رائول كاسترو" در نخستين سخنراني خود در پارلمان كوبا اعلام كرد: « مسئوليتي را كه به من محول شده ميپذيرم اما معتقدم همانطور كه همه ميدانند "فيدل" فردي است كه فداكاريها و از خود گذشتگيهاي بسياري براي كوبا انجام داده و واقعا غير قابل جايگزيني است و هيچ كس نميتواند جانشين وي شود.»
به گزارش فارس به نقل از خبرگزاري فرانسه، رائول تصريح كرد: «از مجلس ملي كوبا كه مهمترين و بلندمرتبهترين سازمان كشور محسوب ميشود تقاضا دارم به من اجازه دهد تا در اتخاذ تصميمات مهم مربوط به كشور خصوصا امور دفاعي ، سياسي ، سياست خارجي و توسعه اقتصادي ، با برادرم فيدل مشورت كنم.»
رائول كاسترو كيست؟
"رائول كاسترو" در ژوئن سال 1931در "بيران" واقع در شرق كوبا به دنيا آمد و چهارمين برادر از هفت برادر فيدل كاسترو رهبر سابق كوبا، به حساب ميآيد. بيوگرافي ها از اين دو برادر كوبايي نشان ميدهد كه با وجود برخي اختلافات شخصيتي، اين دو برادر در تمام زندگي با هم بسيار متحد بودهاند.
رائول كه اكنون 76 سالگي خود را پشت سر ميگذارد، از زماني كه به همراه فيدل در دهه 1940 ميلادي از مدرسه اخراج شدند، در زندان، تبعيد، زندگي در كوهستان و حتي در راس قدرت در كنار برادرش بوده است.
رائول كاسترو كه در اوايل دهه 1950 ميلادي، دانشجوي علوم اجتماعي بود، به حزب كمونيست كوبا پيوست و به شرق اروپا سفر كرد. وی در سال 1953 ميلادي فيدل كاسترو و 160 نفر از حاميانش را در حمله به قرارگاه «مونكادا» در شهر سانتياگوي كوبا همراهي كرد. اين حمله، نقطه آغاز جنبش 26 ژوئيه فيدل كاسترو را رقم زد.
رائول كاسترو به همراه برادرش در مدتي كمتر از دو سال زنداني بود و به همين جهت به چريكي تاثيرگذار در دولت كوبا تبديل شد كه نقشهايي مانند نماينده پارلمان و رئيس مجمع زنان را نيز برعهده گرفت.
رائول كاسترو به عنوان فرمانده نيروهاي مسلح كوبا، نقش مهمي در برقراري روابط نظامي قوي كوبا با شوروي سابق داشت و از بازيگران مهم بحران موشكي كوبا در سال 1962 ميلادي بود. او در تاسيس اردوگاههايي براي «اصلاح» منتقداني كه راه گريز را خوب مي شناسند شناخته مي شد.
هنگامي كه رائول كاسترو در تبعيد و در مكزيك به سر مي برد با «ارنستو چه گوارا» انقلابي جوان آرژانتيني ملاقات كرد و او را وارد نهضت انقلابي كوبا كرد. همكاري آنها موجب شد راه تامين سلاح و شرايط لازم براي ارسال كشتي «گرانما» هموار شود. اين كشتي بود كه كاسترو را در دسامبر 1956 ميلادي به كوبا بازگرداند.
رائول و فيدل به مدت سه سال با كمترين تعداد حاميان خود در كوهستان هاي كوبا حركت مي كردند. رائول كاسترو رهبري گروهي را به عهده داشت كه «جبهه دوم فرانك پا» نام گرفته بود. او بتدريج تعداد افراد تحت فرمان خود را افزايش داد و به موضع شديدش عليه آمريكا نيز معروف شد.
در همان مدت حضور در كوهستان ها، رائول كاسترو با «ويلما اسپين» ازدواج كرد كه با نام مستعار «دبورا» در كار چريكي و مبارزه فعال بود. 40 سال پس از اين ازدواج، سنيورا اسپين به عنوان يكي از زنان مهم در دولت كاسترو نقش داشت. نام وي همواره به عنوان معاون فيدل كاسترو و جانشين احتمالي او نيز مطرح بود.
رائول كاسترو بر خلاف برادرش مردي در سايه بوده است و تا قبل از اينكه اداره امور كوبا را در ژوئيه 2006 كه فيدل به دليل يك عمل جراحي قدرت را موقتا به او واگذار كرد، به عهده گيرد، سخنراني هاي زيادي نداشته و هيچ گاه نيز با روزنامه نگاران غربي مصاحبه نكرده بود.
يك روز پيش از سالگرد 75سالگي رائول كاسترو، «گرانما» كه روزنامه حزب كمونيست كوبا است طي نوشتاري او را رئيس، رهبر و همراه خوانده بود. در پايان اين مقاله، سخني از فيدل كاسترو نيز نقل شد كه در آن آمده بود: «من رائول را انتخاب مي كنم، نه به خاطر اينكه برادرم است همه مي دانند كه ما چقدر از انتصاب خويشاوندان متنفريم بلكه به خاطر اينكه او را حائز شرايطي مي دانم كه مي تواند در صورت مرگ من در اين مبارزه، جاي مرا بگيرد.»