“نیویورك تایمز” در تشریح نقش كشورهایی از جمله آمریكا در گرانی مواد غذایی افزود: واشنگتن، یارانه ای ۵۱ سنتی برای هر گالن سوخت زیستی برای كمك به تولیدكنندگان اتانول در نظر گرفته و تعرفه ۵۴ سنتی را بر واردات هر گالن از این نوع سوخت در نظر گرفته است.
"نیویورك تایمز" در شماره تازه خود در اینترنت در مقاله ای با عنوان "بحران جهانی غذا" نوشت: در حالی كه در آمریكا بیشتر مردم هزینه پائینی در مقایسه با درآمدشان برای تهیه غذا می پردازند و حتی یك پنجم خانوارهای آمریكایی فقط شانزده درصد از درآمد خود را صرف خوراك و تهیه غذا می كنند، در بسیاری از كشورها، غذا به سختی به دست می آید. خانوارهای نیجریه ای ۷۳ درصد از درآمدشان را برای خوراك صرف می كنند، ویتنامی ها ۶۵ درصد و اندونزیایی ها نیمی از درآمد خود را برای تهیه غذا هزینه می كنند.
پارسال، با توجه به گران شدن مواد غذایی در سطح جهان، هزینه واردات غذا در كشورهای در حال توسعه به صورتی بی سابقه، ۲۵ درصد افزایش یافت. قیمت ذرت در دو سال گذشته دو برابر شده و بهای گندم به بالاترین سطح در ۲۸ سال گذشته رسیده است. این گرانی ها تا به حال باعث ناآرامی و اعتراض هایی در كشورهای هائیتی و مصر شده و در پی آن، بسیاری از كشورها طرح های نظارت بر قیمت مواد غذایی یا مالیات واردات فرآورده های كشاورزی را وضع كرده اند.
به گزارش شبكه خبر، این روزنامه به تهدیدآمیز بودن شرایط ناشی از گرانی غذا در سطح جهان اشاره می كند و می افزاید: هفته پیش، بانك جهانی هشدار داد ۳۳ كشور به علت گران شدن مواد غذایی، در خطر ناآرامی اجتماعی قرار دارند. بر اساس اعلام این نهاد، برای كشورهایی كه هزینه مواد غذایی، از نیم تا سه چهارم درآمد مردم را می بلعد، حاشیه امنی باقی نمانده است.
در شرایط كنونی، به نظر نمی رسد قیمت ها به زودی پائین بیاید. بر اساس اعلام سازمان غذا و كشاورزی آمریكا، مقدار اندوخته جهانی غله، امسال به پائین ترین سطح از سال ۱۹۸۲ خواهد رسید. در نتیجه آمریكا و دیگر كشورهای توسعه یافته باید در این زمینه اقدام كنند. در این میان، بخشی از این افزایش قیمت مواد غذایی در سطح جهان،به عوامل غیرقابل مهار از جمله روند فزاینده بهای انرژی و رشد قشر متوسط در كشورهای چین و هند مربوط می شود. این شرایط باعث بالا رفتن تقاضا برای پروتئین حیوانی شده است كه تامین كردن آن به مقدار زیادی غله نیاز دارد.
در همین حال، كشورهای ثروتمند جهان نیز این روند رو به وخامت را با تولید “سوخت های زیستی” تشدید می كنند. بنابر برآورد “صندوق بین المللی پول”، تولید سوخت اتانول از ذرّت در آمریكا، دستكم نیمی از افزایش تقاضای جهانی برای غله در سه سال گذشته را باعث شده است. این موضوع باعث تشدید بهای غله شده و در نتیجه، رفع گرسنگی، پرهزینه شده است.
بر اساس اعلام وزارت كشاورزی آمریكا، از سوی دیگر، قیمت دیگر انواع غله هم بالا رفته كه علت آن این است كه با توجه به اینكه كشاورزان، زمین های بیشتری را برای تامین ماده اولیه تولید اتانول، به تولید ذرّت اختصاص داده اند، قیمت این نوع غله نیز گران شدهاست.
“نیویورك تایمز” در تشریح نقش كشورهایی از جمله آمریكا در گرانی مواد غذایی افزود: واشنگتن، یارانه ای ۵۱ سنتی برای هر گالن سوخت زیستی برای كمك به تولیدكنندگان اتانول در نظر گرفته و تعرفه ۵۴ سنتی را بر واردات هر گالن از این نوع سوخت در نظر گرفته است. در اتحادیه اروپا نیز، بیشتر كشورها، سوخت های زیستی را از مالیات های بخش سوخت مستثنی كرده اند و میانگین تعرفه ای برابر با بیش از هفتاد درصد واردات هر گالن اتانول وضع كرده اند.
نویسنده همچنین در بیان لزوم پایان دادن به این اقدام های مداخله جویانه كشورهای ثروتمند در بالا رفتن بهای غله می نویسد: در بهترین شرایط، اتانول تولید شده از ذرت در مقایسه با بنزین، تاثیر ناچیزی در كاستن از مقدار تولید گازهای گلخانه ای دارد و چنانچه این روند ادامه یابد، ممكن است با گسترده شدن زمین های كشاورزی به جنگل ها و مراتع، شرایط بسیار وخیم تر شود.
روند صعودی قیمت مواد غذایی ثابت می كند كه ضروری است حمایت ها از تولید اتانول برداشته شود. از سوی دیگر در بلندمدت، تولید كشاورزی باید در كشورهای در حال توسعه افزایش یابد.
بانك جهانی به كشورهای ثروتمند پیشنهاد كرده است می توانند برای افزایش تولید زراعی و “ایجاد تحول سبز” در كشورهای آفریقایی، سرمایه گذاری نمایند این در حالی است كه روند فزاینده قیمت مواد غذایی، زنگ خطری است برای كشورهای پیشرفته كه در این روند باید كمك فوری بیشتری اختصاص دهند.
ماه پیش، “برنامه جهانی غذا”، وابسته به سازمان ملل اعلام كرد روند فزاینده قیمت غلات، ضربه ای بیش از پانصد میلیون دلاری به بودجه كمك به میلیون ها قربانی گرسنگی در سراسر جهان وارد می آورد.
در این میان، كشورهای ثروتمند چندان سخاوتمندانه رفتار نمی كنند و كمك های خارجی این كشورها در سال گذشته در مقایسه با سال ۲۰۰۶، هشت و چهار دهم درصد كاهش یافت. در حالی كه كشورهای توسعه یافته باید فقط برای دستیابی به وعده هایشان كه در سال ۲۰۰۵ متعهد شده بودند، كمك هایشان را ۳۵ درصد افزایش دهند.
نویسنده در پایان آورده است: ادامه رشد اقتصادی قشر میانی جامعه چین و هند، افزایش رویكرد به سوخت های تجدیدپذیر و خسارتی كه به واسطه پدیده گرم شدن زمین به تولید كشاورزی وارد آمده است، به این معناست كه قیمت مواد غذایی همچنان بالا خواهد ماند. میلیون ها نفر به ویژه در كشورهای در حال توسعه برای دور ماندن از بلای “سوء تغذیه” به كمك نیاز دارند. در این میان، سیاستگذاری بخش انرژی در كشورهای ثروتمند، به این معضل دامن زده است و اكنون این كشورها، برای حل كردن این معضل باید كمك كنند.
.
