استفن گوانز
۳۱ مارس ۲۰۰۸

در زیمبابوه يک انقلاب رنگی که هنوز رنگ آن مشخص نشده است، همانند «انقلاب‏هايی» که در یوگسلاوی، گرجستان و اوکرائین رخ داد، در حال شکل گرفتن است. این نوع انقلاب‏ها را در محافل سرمايه‌داری «چرخش کلیدی» می‌نامند، یعنی همهٔ آن چه که باید انجام گیرد چرخاندن کلید و دنبال کردن نقشه است.

و اما نقشه، از سوی وزارت امور خارجه آمریکا کشیده شده بود که بر اساس توصیه‏ٔ پژوهشگران جامعه مدنی و «صلح» قرار داشت و از سوی همان پژوهشگران که در شالوده‌ریزی آن سهیم بودند، مورد تحسین قرار گرفت.

نقشه به‌صورت زیر اجرا می‏شود:

۱ـ مقامات رسمی انتخاب شده در کشورهایی که زیر بار خواسته‏های واشنگتن نمی‏روند، به‌عنوان دیکتاتور افشا می‏شوند. این مطلب که آن مقامات در کشورهای نام‏برده برندهٔ انتخابات آزاد و درستی شده‌اند، مهم نیست. به شک و تردید دربارهٔ برحق بودن انتخابات دامن زده می‏شود یا این که گفته می‌شود که رهبران مزبور به‌صورت ضددموکراتیک حکومت می‏کنند (مورد هوگو چاوس) یا هر دو این ادعاها. و به این ترتیب برداشتن گام دوم برای ایالات متحده توجیه می‏شود.

در این رابطه، دیک چنی، معاون ریاست جمهوری آمریکا، یکی از پیگیرترین منتقدان رهبران خارجی «ضددمکراتیک» است که تعهدش نسبت به دموکراسی او را از توضیح این مطلب باز نداشت که مهم نیست مردم دربارهٔ جنگ عراق چه فکر می‌کنند. دولت هر کاری که خود بخواهد انجام می‌دهد، نه آن چیزی که از پشتیبانی مردمی برخوردار است. و هنگامی که دولت بعدی بدون شک هر آن‌چه را که مردمی است دقیقاً به‌همان صورت قبلی به‌دور ریخت، جنبشی وجود ندارد که بتواند مردم را در آن جایی که بیش از همه لازم است از شر دیکتاتوری خلاص کند.

۲ـ ایالات متحده، بریتانیا و دیگر کشورهای غربی، پشتیبانی مالی، کارشناسی و دیگر کمک‏های لازم را به «جامعه مدنی»، رسانه‏ها و احزاب اپوزیسیون برای برانداختن «دیکتاتوری» فراهم می‏کنند.

۳ـ از کارزار انتخاباتی برای تضعیف دولت استفاده می‌شود. مسالهٔ متناقض برگزاری انتخابات از سوی «دیکتاتور» به‌عنوان یک ریاکاری بی‌پشتوانه‌ از سوی «دیکتاتور» برای مشروع جلوه دادن خود معرفی می‌شود. (اگر رهبری واقعاً دیکتاتوری است و انتخابات در چشم رأی‌دهندگان مشروعیت ندارد پس چرا دیکتاتورهای واقعی انتخابات برگزار نمی‌کنند؟ هیتلر، موسولینی و فرانکو چنین کاری نکردند. پس چرا حالا دیکتاتورهای واقعی چنین کاری را بکنند؟)

۴ـ رسانه‏هایی که از سوی غرب، جامعهٔ مدنی و اپوزیسیون مورد پشتیبانی هستند، سازگار با هر آن‏چه دربارهٔ «دیکتاتوری» گفته شده است، از پیش اعلام می‏کنند که رأی‏گیری با تقلب همراه خواهد بود، و رسانه‏های غربی با وظیفه‌شناسی این پیش‌بینی را در شیپور می‏دمند.

۵ـ پیش از آن‏که نتیجهٔ رسمی رأی‏گیری اعلام شود، اپوزیسیون و گردانندگان «مستقل» پیروزی اپوزیسیون را اعلام می‌کنند.

۶ـ اگر نتیجه رأی‏گیری با خواسته پیروزی اپوزیسیون مطابقت نکند، رأی‌گیری همراه با تقلب اعلام می‏شود و مردم به مبارزهٔ خیابانی تشویق می‏شوند.

ایان ماکونی، رئیس دفتر انتخاباتی مورگان تسوان گیرایی، رهبر اپوزیسیون عمده در زیمبابوه، دو روز پیش از آغاز رأی‏گیری چنین توضیح داد: «درسی که از انتخابات سال ۲۰۰۲، یعنی سالی که انتخابات ریاست جمهوری برگزار شد، گرفته شد این بود که ما برای پس از رأی‏گیری برنامه‌ای نداشتیم. همه در خانه ماندند و گفتند ما به دادگاه شکایت می‌کنیم. آن‌چه در کنیا رخ داد این بود که آن‏ها می‌دانستند تقلب درکار است و آماده بودند. هنگامی که حوزه‏های رأی‏گیری بسته شود، ما در خیابان‏ها جشن می‏گیریم.»

قابل توجه است که ماکونی، حتی پیش از آن‏که رأی‏گیری آغاز شود، از پیروزی اپوزیسیون سخن گفت. این پیش‌بینی که رأی‏گیری با تقلب همراه خواهد بود یک چیز است، و اعلام پیش از موقع این مطلب که شما برندهٔ رأی‏گیری خواهید بود چیزی است دیگر.

ماکونی چنین ادامه می‌دهد: «رأی‏گیری به‌آسانی به اعتراض می‏انجامد. اهالی زیمبابوه خشمناک‌اند. آنان ناامید و آمادهٔ اعتراض‏اند. ما برای این نقطهٔ عطف برنامه‌ریزی می‏کنیم.»

نلسون چامیزا، سخن‏گوی اپوزیسیون گفت که اگر اپوزیسیون در انتخابات برنده نشود، رویدادهای کنیا (در مقایسه با آن چه در زیمبابوه خواهد گذشت) یک گردش تفریحی به‌نظر خواهد رسید.

۷ـ افکارعمومی توسط رسانه‏های یک‌سونگر به نفع اپوزیسیون و متحدانش در جامعه مدنی بسیج شده است که دیدگاه دولت را کاملاً کنار بگذارد.

در این هفته اخیر، هریک از روزنامه‏های عمده، گزارش‏های خود را دربارهٔ انتخابات منحصراً بر پایه دیدگاه‌های اپوزیسیون و گروه‏های جامعهٔ مدنی که از همان منابع مالی غربی تغذیه می‏شوند، ارایه دادند. درست مانند این‏که رسانه‏های امریکا، طی کارزار انتخاباتی در ایالات متحده، تنها نامزدهای انتخاباتی محافظه‌کاران را پوشش دهند. 


.