محسن مقصودی

بدون شک آغاز و استمرار گفت و گو هاي ايران و آمريکا در سال جاري را بايد نقطه ضعف اصلي ديپلماسي دولت نهم دانست. اين مذاکرات که از آغاز با انتقادات جدي کارشناسان و دانشجويان انقلابي و عدالتخواه مواجه گشت، از معدود اقدامات دولت نهم بود که با استقبال شديد مخالفان هميشگي دولت، افراطيون دوم خرداد و حتي رسانه هاي بيگانه و مسوولان غربي مواجه گشت. شيفگان داخلي رابطه با آمريکا که حتي در دوره قدرت خود، آرزوي مذاکره با آمريکا را دست نيافتني مي ديدند، و آن روزها در برابر زمزمه هاي مذاکره، موج انتقادات و کفن پوشان را در مقابل خود مي ديدند، اکنون از شکسته شدن تابوي مذاکره چنان سرمست و شاد شده اند، که هرگز نمي توانند اين لطف دولت نهم را فراموش کنند! 

اگر چه ديپلماسي دولت نهم خصوصا در موضوع هسته اي فعال و تهاجمي بوده و ايران از لاک دفاعي و منفعلانه قبلي خارج شده و مواضع قاطع رييس جمهور محترم در سفرهاي مختلف نشان از احياي سياست خارجي ايران دارد، اما برخي مسايل مانند مذاکره منفعلانه با آمريکا و اصرار بر آغاز رابطه با دولتهاي ليبي و مصر و فراموشي برخي مواضع اصولي در اين موارد از نکاتي است، که چهره درخشان سياست خارجي دولت نهم را مخدوش کرده است. 

اما در خصوص مذاکره با آمريکا، نگارنده پيش از اين در شهريور ماه سال جاري به طور مفصل در يادداشتي با عنوان «پاشنه آشيل ديپلماسي دولت نهم» به اين موضوع پرداخته است، اما متاسفانه از آنجايي که اين روزها علي رغم استمرار گستاخي ها و جنايات آمريکا باز هم وزارت خارجه بر ادامه اين مذاکرات اصرار دارد و حتي بعضا زمزمه هايي از توسعه اين مذاکرات از موضوع عراق به موضوع هسته اي نيز از زبان برخي مسوولان شنيده مي شود، تذکر برخي موارد و طرح چند سوال ضروري به نظر مي رسد:

تفهيم اتهام تا کي ادامه مي يابد؟!

1- مگر نه اينکه رهبر معظم انقلاب تاكيد كرده بودند، مذاكره با آمريکا در خصوص عراق تنها در صورت تفهيم اتهامات اشغالگران مجاز است، آيا پس از سه دور مذاکره طولاني اين «تفهيم اتهام» تمام نشده است و همچنان بايد استمرار يابد؟! آيا واقعا مواضع و لحن ديپلمات هاي ايران در اين گفت و گوها با آن موضع عزتمندانه رهبر انقلاب همخواني داشته است؟ آيا به واقع در سه دور گذشته ما آمريکا را تفهيم اتهام کرديم يا آنها از اين فرصت تبليغاتي براي متهم نمودن ايران در صحنه عراق بهره بردند؟ 

براي پاسخ به اين سوالات فقط کافيست لحن و سخنان گستاخانه ديپلمات هاي آمريکايي را پس از اين مذاکرات با سخنان منفعلانه برخي ديپلمات هاي ايراني مقايسه کنيد. 

آمريکايي ها حتي در زماني که مثل اين روزها در آستانه انجام مذاکرات هستند ذره اي لحن استکباري و توهين آميز خود را تغيير نمي دهند و به نظر مي رسد آنها بر اصول خود استوارترند! و ذره اي هم محافظه کاري و مصلحت انديشي نمي کنند. براي نمونه اظهارات «رايان کروکر» سفير آمريکا در عراق و نماينده شيطان بزرگ در مذاکرات بغداد در اظهارات اخير خود در گفتگو با آسوشيتدپرس بار ديگر اتهامات واهي عليه ايران را تکرار و ادعا مي کند: «ايران همچنان به ايفاي يک نقش منفي از طريق آموزش و تهيه سلاح و مواد منفجره ساخت خود به آشوبگران ادامه مي دهد. کروکر به اين مسئله اشاره مي کند که وي براي ازسرگيري يک گفتگوي امنيتي سه جانبه با مقامهاي ايراني و عراقي همچنان آمادگي دارد!» علي رغم ادامه اين اتهامات واهي و تلاش فراوان آمريکا براي صدور قطعنامه عليه ايران، بازهم مسوولان، منفعلانه از ادامه مذاکرات سخن مي گويند.

آمريکايي ها اصولگراتر از ما ؟!

2- اين روزها همه عاشقان اسلام و مقاومت در غم ترور و شهادت سردار رشيد اسلام «عماد مغنيه» در سوگ نشسته اند در حاليکه آمريکا بي شرمانه از اين ترور حمايت و از آن استقبال نمود. بسياري معتقدند ترور «حاج رضوان» که سالهاست در ليست ترور آمريکا قرار داشته و مقامات واشنگتن جايزه هاي چند ده ميليون دلاري براي ترور او قرار داده بودند، با همکاري سرويس هاي امنيتي آمريکا و رژيم صهيونيستي صورت گرفته و سفر اخير معاون وزير دفاع آمريکا به لبنان در همين راستا بوده است. 

با اين وصف وزارت خارجه مي توانست در واکنش به حمايت علني آمريکا از اين جنايت، مذاکره با شيطان بزرگ را تحريم نمايد و آنها را در موضع ضعف قرار داده و حمايت عملي خود را از مقاومت با افتخار به ملت هاي جهان نشان دهد. ترک اين مذاکرات به علت فوق و همچنين به دليل حمايت آمريکا از جنايات رژيم صهيونيستي در غزه و ساير سرزمينهاي اشغالي افکار عمومي دنيا را متوجه عمق اين جنايات مي کرد و آمريکا را به لحاظ بتليغاتي هزينه مند مي ساخت. 

باز هم متاسفم که بگويم آمريکايي ها در اين مورد هم (حمايت از مبارزان و همفکران خود) از ما جلوتر و اصولگراتر هستند( البته اصولگرايي نسبت به اصولِ کثيف و غير اخلاقي خودشان). 

براي نمونه از ياد نبرده ايم که اوايل سال جاري و در حالي که زمزمه هاي آغاز دور اول مذاکرات ايران و آمريکا مطرح شده بود، زلماي خليل زاد نماينده کنوني آمريکا در سازمان ملل با اشاره به بازداشت هاله اسفندياري و کيان تاجبخش در ايران گفت:« آغاز مذاکره با ايران در شرايطي که اين مبارزان راه آزادي(!) در بازداشت به سر مي برند منطقي نيست و بايد ابتدا وضعيت آنها براي ما مشخص شود» .

ملاحظه مي کنيد آنها براي آغاز مذاکراتي که شديدا به آن نياز دارند اينگونه براي ما شرط و شروط تعيين مي کردند و حداقل در تبليغات رسانه اي از پياده نظام هاي ايراني و کوتوله ي همفکر خود حمايت مي کردند، اما مسوولان ديپلماسي ما حتي در فضاي سخنراني و تبليغات هم از اين مذاکرات براي حمايت از مبارزان مسلمان استفاده نمي کنند، چه برسد به تحريم مذاکرات و ... 

به هر حال جناب آقاي متکي بايد بپذيرد که نمي توان هم در مراسم تدفين فرمانده حزب الله با لباس مشکي حاضر شد و سخنراني و عزاداري کرد و همزمان هم از ادامه مذاکرات با آمريکا -که در رديف قاتلان اين شهيد عزيز قرار دارد - سخن گفت.

فرزندان ملت در چنگ اشغالگران

3- حداقل انتظار مردم ايران از اين مذاكرات، درخواست آزادي فوري و بدون قيد و شرط همگي ديپلمات‌هاي گروگان گرفته شده توسط آمريكا در عراق بود كه در عين ناباوري اين موضوع نه تنها بيش‌شرط مذاكرات نشد، بلكه پس از سه دور مذاكرات هنوز تعدادي از فرزندان ملت ايران در چنگال اشغالگران اسيرند و ظاهرا دور چهارم اين مذاکرات نيز بدون هيچ اشاره اي به آزادي پنج ديپلمات باقيمانده ايراني انجام خواهد شد. در حاليکه اين موضوع به راحتي مي توانست به عنوان پيش شرط مذاکرات مطرح شود نه اينکه ملت ايران پس از ماه ها اسارت فرزندانشان همچنان منتظر باشند که اشغالگران به صورت قطره چکاني و مستکبرانه هر چند ماه يکبار، يکي دو نفر از آنها را بدون هيچ توضيح و عذرخواهي آزاد نمايند. 

مسوولان ديپلماسي دولت نهم بايد بدانند که اين نحوه پيگيري آنها در خصوص فرزندان ملت در شأن انقلاب اسلامي و مردم عزير ايران نيست. 

خوب است در اين مورد هم مسوولان محترم، رفتار و حساسيت دولت آمريکا را در زمان اشغال لانه جاسوسي آنها و اسارت ديپلمات هاي جاسوس و متخلف شان در ايران به يادآورند. و يا ميزان حساسيت دولت انگليس در زمان بازداشت نظاميان متجاوز خود به آبهاي ايران را يک بار ديگر به ياد آوريد. 

آري دولت هاي غربي حتي براي آزادي اتباع جاسوس و متجاوز خود، آنگونه جدي و پر سر و صدا وارد ميدان مي شوند، اما ما براي آزادي ديپلمات هاي خود که بدون هيچ منطقي اسير شده اند حاضر نيستيم اقدام جدي و اساسي داشته باشيم و حتي آزادي آنها را پيش شرط اين مذاکرات هم نمي کنيم!

نتايج مذاکرات را به مردم بگوييد

4- مسوولان وزارت خارجه بايد صادقانه نتايج سه دور مذاکره با آمريکا را به مردم بگويند. آيا واقعا اين مذاکرات موجب افزايش امنيت در عراق شده است؟ آيا موضع ايران مبني بر لزوم خروج سريع اشغالگران از عراق در مذاکرات پيگيري شده است و در صورت پيگيري آيا نتيجه قابل لمسي داشته است؟ آيا هدف از شرکت در اين مذاکرات، نجات آمريکا از باتلاق عراق بوده است يا نجات ملت عراق از دست اشغالگران؟ 

آيا اساسا مذاکره با دولتي که صراحتا خواستار نابودي نظام ماست و در طي ماه هاي اخير نيز بارها اين موضوع را مطرح و پيگيري کرده است منطقي است؟ آيا به واقع آمريکا در پي ايجاد ثبات و امنيت در عراق و حمايت از دولت مردمي آن است يا درصدد چپاول اقتصادي عراق و سيطره نظامي بر خاورميانه؟! آيا اعتماد به شيطان بزرگ و تشکيل کميته سه جانبه امنيتي با آمريکا ساده لوحانه نيست؟ آيا تشکيل اين کميته هم در ادامه تفهيم اتهام آمريکا بوده است؟! آيا آمريکا با اتهامات مکرر عليه ايران در فضاي تبليغاتي مذاکرات، نمي خواهد ايران را متهم اصلي ناامني در عراق نشان دهد و ما را در باتلاق خود شريک نمايد؟ آيا آغاز مذاکرات پس از 27 سال به خدشه دار شدن چهره مقاوم جمهوري اسلامي در نزد ملتهاي مسلمان منجر نمي شود؟ آيا با همه اين نکات منفي مي توان با ساده انديشي و تکيه بر منافع کوچک احتمالي ادامه اين مذاکرات را توجيه کرد؟ و ... 

به هر حال اميد است وزارت خارجه و خصوصا رييس جمهور محترم هر چه سريعتر با اصلاح اين رويکرد انفعالي و اشتباه، اجازه ندهند بيش از اين چهره فعال و عزتمدارانه ديپلماسي دولت نهم ، در نزد مردم ايران و ملت هاي مسلمان مخدوش گردد.