سيد علي كاظمي 

مجله "شهروند امروز" در شماره هفته اول مرداد 87، مطلبی را با عنوان «گفتگو با عباس ملکی دیپلمات اصولگرا» چاپ کرده که اساساً تأمل در این نوع اظهارات می تواند ماهیت برخی عملکردها و زوایا و حقایق پنهان دوران حیات انقلاب را آشکار سازد. 

آقای عباس ملکی در این مصاحبه اظهار داشته: «می توانم مذاکرات 598 را با مذاکرات هسته ای مقایسه کنم ....». بیان چنین اظهاراتی سطحی بودن نگاه ناسالم و خسارت باری را که 16 سال بر دستگاه سیاست خارجی کشور حاکم بود نشان می دهد و از این رو پدیده ای مبارک است که می تواند بهانه ای برای واکاوی این نگرش باشد؛ نگرشی که فهم او از عزت نظام بر سوار شدن ماشین های آخرین مدل بود؛ نگرشی که تحرک در سیاست خارجی را در سفر برای سفر و مذاکره برای مذاکره تعریف می کرد و صد البته سفری پر شکوه بود که خدم و حشم بیشتری را همراه می کرد. آقای ملکی احتیاط کرده و تعداد همراهان را 12 نفر اعلام نموده است که این غیر از افرادی است که به عنوان مسؤول عکس، مسؤول خبر، مسؤول چمدان، مسؤول پاسپورت و ... هیأت های با شکوه و حشمت آقایان را همراهی می کردند. 

تردیدی نباید کرد که آنگاه که تیم مذاکره کننده پزشک، لیسانس نساجی، لیسانس ساختمان و بدون هیچ سابقه دیپلماتیک باشند (مثل خود آقای ملکی)، حتماً با وجود 12 نفر پشتیبان باز هم نتایجی از نوع 598 خواهیم داشت که نه در مصاف با 6 قدرت جهانی بلکه در رویارویی با طارق عزیز نیز هر بار با بن بست به کشور برگردند. 

از ثمرات دیگر این مدیریت آنکه همزمان با اعزام راننده تاکسی و سایر بچه محل های رستم آباد و تجریش به عنوان دیپلمات به نیویورک و سایر مأموریت های مهم، نیروهای لایق را به قول آقای ملکی در بخش های اداری محصور نماید و کماکان به آن افتخار نمایند. 

جالب آنکه مدعیان پختگی پس از 16 سال تصدی گری در سیاست خارجی و گذشت 10 سال پس از آن، خود می دانند چگونه هنوز با یک حرکت ساده در خوش بینانه ترین حالت مقهور فریب دشمن شده اند. 

کشف بزرگ! مجله سوگلی شان شهروند و اطلاق عنوان «دیپلمات برجسته» به آقای عباس ملکی هم نشانگر حد و حدود و فراخنای این مجله در فهم از کار حرفه ای دیپلماتیک است.