عدالتخانه - گروه زبان های خارجی
نویسنده: دکتر عبدالفتاح ابوسرور 
مترجم: سید سرباز روح الله رضوی
اردوگاه آورگان فلسطینی آیدا 

توضیح: متن ذیل بخش هایی از نامه دکتر عبدالفتاح ابوسرور، رئیس "مرکز فرهنگی آموزشی تئاتر الرواد" و ساکن در اردوگاه آوارگان فلسطینی آیدا می باشد که خطاب به محمود عباس رئیس تشکیلات خودگردان فلسطین نوشته شده است. علاقه مندان می توانند متن کامل نامه را در سایت انتفاضه الکترونیک مشاهده نمایند. 


آقای رییس عزیز!

... پس از 60 سال اشغال و پس از 60 سال مقاومت مسلحانه و غیر مسلحانه من بسیار امیدوار بودم تا ما به چیزی بیشتر از قول های سطحی دست پیدا کنیم. من بسیار امیدوار بودم که ما از حقوق خود دست بر نمی داریم، حقوقی که توسط تمامی جهان به رسمیت شناخته شده حتی اگر تمامی جهان با بی عدالتی همراه بماند... 

ما چه میراثی را برای فرزندامان و نسل آتی باقی می گذاریم؟ آیا ما باید به آنها بگوییم: هر کجا باد شما را برد بدان جا بروید، هیچ گاه ایستادگی نکنید و در مقابل ظلم مقاومت نکنید؟ آیا زنده بودن حتی اگر همراه با تحقیر و توهین و انسان شمرده نشدن باشد دارای اهمیت است؟ 

آقای رئیس ما را به کدامین بیابان می بری؟ به سوی کدامین مصیبت؟ چگونه گستاخانه توانستی تصمیم بگیری که چه تعداد آواره فلسطینی می توانند به سرزمین شان برگردند و چه تعداد نمی توانند؟ چه کسی به تو این اجازه را داده است که از طرف من و کودکان من سخن بگویی؟ چه کسی به تو گفته است که حقوق ما را ضایع کنی؟ قیمت فروش حقوق تمامی مردم و قربانی کردن آنها برای 60 سال چقدر است؟ 

در جایی که قطع نامه های سازمان ملل سخن از حق بازگشت و جبران تمامی رنج هایی که مهاجران در طول سال های مهاجرت دیده اند ... می رانند، تو چگونه گستاخانه بیان می کنی که تمامی مهاجرین مایل به بازگشت به سرزمین های خود نیستند؟ حتی اگر این گونه باشد آنها مالک زمین و خانه و سرزمین خود هستند چه بخواهد در آن زندگی کنند و چه نخواهند. آنها می توانند ملک خود را به دیگران بفروشند اما این تصمیم بر عهده تو نیست. 

تو چنین حقی نداری که بیان کنی: "[تنها] کسانی که مایل به بازگشت نیستند باید غرامت دریافت کنند". تمامی مهاجرین باید برای این 60 سال نکبت غرامت دریافت کنند. کسانی که مجبور به ترک زمین هایشان شدند. کسانی که مزارع و درخت های میوه شان را به زور ترک کردند. آری درختان پرتقال جفا پیش از اسرائیل بودند و پس از آنها نیز باقی خواهند ماند اگر آنها نیز مانند درختان هزار ساله زیتون کنده نشوند. 

... 

آقای رئیس!
 
من کاملا به صلح و عدم خشونت معتقدم. من کاملا به امید و حق و عدالت معتقدم. من هیچ گاه نفرت را نیاموختم. من هیچ گاه از کسی متنفر نبودم. والدین من سرشار از عشق و محبت بودند و همواره با احترام به من و خواهران و برادرانم سخن گفتند. آنها به من آموختند که هر گاه خشونت را تجربه می کنم بخشی از انسانیت خود را از دست می دهم. اما در همان زمان به آموختند تا از آنچه که حق مان است دفاع کنیم و در مقابل آنچه بی عدالتی و اشتباه است بایستیم... 

.