اطلاق واژه منتقد به عماد افروغ بدون اغراق، انتخاب به جايي است. مقالات، صحبتها و مصاحبه هاي وي طي چندين سال گذشته به خصوص در سال هاي آخر دولت اصلاح طلبان و پس از آن در دوره مجلس هفتم و دولت نهم هميشه حرف و حديث هاي زيادي را در پي داشته است.
او در گفتگو با قدس اگر چه انتقادهاي زيادي را به نوع رفتار اصولگرايان به ويژه در مجلس هفتم وارد مي كند، اما به هيچ وجه از مباني اصولگرايي عقب نمي نشيند.
افروغ بين اصولگرا و اصولگرايي تفاوت قايل مي شود و هشدار مي دهد كه اگر اصولگرايان به نقد درون گفتماني و تقويت گردش نخبگان رو نياورند، اعتماد مردم را از دست مي دهند.
آنچه پيش روي شماست، گزيده اي از گفتگوي قدس با عماد افروغ، عضو كميسيون فرهنگي مجلس است.
* اين روزها انتقادات زيادي از سوي جناح اصلاح طلب نسبت به رفتار اصولگرايان مطرح مي شود كه البته بخشي از آن هم به دليل فضاي انتخاباتي پيش رو طبيعي است، شما اين فضا را چگونه ارزيابي مي كنيد؟
** ببينيد در رقابت هاي سياسي، انتقاد و انگشت روي نقاط ضعف رقيب گذاشتن امر معمولي است، همان طور كه در اين طرف هم موقع كنار زدن اصلاح طلبان بر روي ضعف ها انگشت گذاشته شد. اما عقلانيت در ميان اصولگرايان بايد افزايش يابد. اكنون متأسفانه اين كار در درون اصولگرايان به درستي انجام نشده و يكي از نقاط ضعف آنها محسوب مي شود.
* آقاي افروغ! پيش بيني شما از مجلس هشتم و تركيب نمايندگان چيست؟
** من بارها گفته ام كه پيش بيني مطلق در علوم انساني ممكن نيست. پيش بيني
هيچ وقت حاضر نيستم از مبناي فلسفي ليبراليستي، سكولاريستي و يك حكومت لائيك مدافع تزاحم باشم، يا در جهت يك تفكر آنارشيستي از تضاد دفاع كنم نه خير، من مي توانم به مبناي فلسفي الهي، تلفيق دين و سياست و هدف تقرب الي ا... معتقد باشم، اما قايل به تضاد هم باشد
هاي ما حتي در علوم طبيعي همراه با تلاش در جهت تحقق آن است و به اين پيش بيني اصطلاحاً مي گويند «پيش بيني خود تحقق بخشي». يعني مطلوب ما هم در اين پيش بيني وجود دارد.
مطلوب من اين است كه يك مجلس رقابتي، متخصص، مجرب، متعادل و مذهبي شكل بگيرد و قرائن هم اين را نشان مي دهد، همان طور كه در انتخابات شوراها اتفاق افتاد.
مجلس هشتم به احتمال زياد يك مجلس قطبي نخواهد بود و حتي مانند مجلس هفتم نخواهد بود، چرا كه مجلس هفتم از دل يك مجلس خاص با ويژگي هاي خاص خود زاده شد. من فكر مي كنم اگر شرايط به طور طبيعي پيش برود، مجلس هشتم از بهترين مجالس ما خواهد بود.
* به نظر شما شرايط گذشته در بعضي مقاطع تكرار نخواهد شد و ما شاهد يك نزاع و درگيري چهارساله در صورت پيروزي طيفي خاص نخواهيم بود؟ ** برخي تضادها و تزاحم ها منشأ پويايي است و اصل اين موضوع را من مي پذيرم، اما تا جهت و مباني فلسفي آن چه باشد، بحث ديگري است.
بله، بنده هيچ وقت حاضر نيستم از مبناي فلسفي ليبراليستي، سكولاريستي و يك حكومت لائيك مدافع تزاحم باشم، يا در جهت يك تفكر آنارشيستي از تضاد دفاع كنم نه خير، من مي توانم به مبناي فلسفي الهي، تلفيق دين و سياست و هدف تقرب الي ا... معتقد باشم، اما قايل به تضاد هم باشد.
من مي گويم تفكيك قوا را نبايد به نام آرامش و امنيت مخدوش كنيم. جامعه بايد سلامت باشد، بايد نبضش بزند و تضادهايش گل كند، اما تضادهايي كه به شكوفايي و تقرب الي ا... او كمك كند. بگذاريد يك جمله بگويم. جامعه بايد راه حلي براي تضادهاي اصلي خود پيدا كند و تا تضادهاي اصلي بروز نكند كسي به فكر راه حل نمي افتد.
* به نظر شما تشكيل يك مجلس با تفكر حزبي و دستوري مي تواند راه گشا باشد. اينكه يك طيف روي كار بيايد و تنها روابط از بالا به پايين را ملاك قضاوت هاي خود قرار دهد؟ ** بي ترديد ما اين مجلس را نمي خواهيم. به همين خاطر است كه مي گوييم مردم در انتخاب هاي خود حتماًُ معقول عمل كرده و چهره هاي فهيم را به مجلس بفرستند. من نمي گويم تصميم تشكيلاتي نباشد، اما تشكيلاتي كه مبناي نظري مشخص، فلسفه سياسي و ايدئولوژي،
ما بايد به مردم اين آگاهي را بدهيم كه چهره هاي قوي، مستقل و فهيم انتخاب كنند. آنگاه يك مجلس به مصداق عصاره ملت تشكيل خواهد شد. بايد اين گونه شود تا در مجلس سرگفتمان و جهان بيني با هم دعوا نداشته باشد و چهره ها، چهره هايي فهيم باشند و از بيرون خط نگيرند
عضوگيري و رهبري تعريف شده ندارد، تشكيلات نيست.
* اكنون از هر دو جناح تلاش هايي براي دست يافتن به كرسي هاي مجلس وجود دارد، باز هم دوباره همان نظريه هاي فشار از پايين و چانه زني از بالا مطرح مي شود، آيا خطر تشكيل يك مجلس افراطي احساس نمي شود؟ ** ما بايد به مردم اين آگاهي را بدهيم كه چهره هاي قوي، مستقل و فهيم انتخاب كنند. آنگاه يك مجلس به مصداق عصاره ملت تشكيل خواهد شد. بايد اين گونه شود تا در مجلس سرگفتمان و جهان بيني با هم دعوا نداشته باشد و چهره ها، چهره هايي فهيم باشند و از بيرون خط نگيرند.
اين كه آقاي حجاريان هم بار ديگر بحث فشار از پايين و چانه زني از بالا را مطرح مي كند، اين فشار اگر همراه با آگاهي باشد و با احساسات و حركت هاي توده وار همراه نشود قابل قبول است، اما اگر اين گونه نباشد به هيچ وجه قابل قبول نيست و بايد مقابل آن ايستاد. اگر قرار است احساسي باشد همچنان چيز جديدي هم نخواهد بود، چون متأسفانه ما هميشه اين فشار از پايين احساسي داشته ايم.
* آقاي افروغ! به نقاط ضعف اصولگرايان اشاراتي داشتيد، به نظر شما مهمترين نقطه قوت آنها چيست؟ ** در مجموع بدون اينكه بخواهم در مورد شاخه اي از آنها قضاوت كنم، شعارهاي آنها فرهنگي و تاريخي است. بحث از انقلاب اسلامي، رهبري و انديشه هاي مبنايي امام راحل، اسلام، بحث از عدالت و... همه شعارهاي قابل قبولي است، زيرا از يك حقيقت گرايي و اصولگرايي حكايت مي كند.
اينها قدرت بسيج توده ها را دارد و اگر هم مردم در جاهايي، اكراه و ادبار نشان مي دهند به اين شعارها نيست، بلكه به رفتارهاست درحالي كه در مورد برخي ديگر از گروه ها مردم نه تنها به رفتار آنها بلكه به شعارهايشان هم ادبار داشتند.
يعني مطمئن باشيد بخشي از ادبار مردم نسبت به برخي از جناح هاي ليبرال و سكولار دوم خرداد فقط به رفتارهايشان نبود، به شعارهايشان هم بود. اصولگرايان نقد درون گفتماني را ايجاد كردند. تمام تلاش بخشي از اصولگرايان اين بود كه علم اصولگرايي را حفظ كنند، تا اگر قرار است برخي نسبت به اصولگرايان واكنشي منفي نشان دهند از اصل اصولگرايي برنگردند.
