تاملی بر فقدان تربیت دینی اخلاق محور! |
| مرجع : وبلاگ آرمانخواهی |
26 مرداد 1386 ساعت 2:24 |
وقتی می بینیم که بسیاری از نیروهای مذهبی آنگاه که فردی را مخالف باورهای خویش پندارند و به این نتیجه برسند که باید با وی به مقابله بپردازند از هیچ تلاشی و ابزاری در این جهت مضایقه نمی کنند، به عمق این رفتار رجوع می کنیم و درباره نحوه تربیت دینی ایشان به سوالات اساسی می رسیم
وقتی می بینیم که بسیاری از نیروهای مذهبی آنگاه که فردی را مخالف باورهای خویش پندارند و به این نتیجه برسند که باید با وی به مقابله بپردازند از هیچ تلاشی و ابزاری در این جهت مضایقه نمی کنند، به عمق این رفتار رجوع می کنیم و درباره نحوه تربیت دینی ایشان به سوالات اساسی می رسیم. آنگاه که نیروهای مذهبی فوج فوج و بر اساس احساس تکلیفی! نافرجام به تصدی مسوولیتهای متعدد خارج از حد و اندازه خویش می پردازند نیز این سوالات ایجاد می شوند.
همچنان است آنگاه که در ایشان آمادگی و تمایل به شنیدن سخن مخالفان را نمی بینیم و در نقدها و قضاوت های نسبت به مخالفان هیچ گونه مراعات انصاف و عدالتی را مشاهده نمی کنیم! این رفتارها که در سطوح مختلف مشاهده می شوند، همه و همه نمودار آفتی در فرآیند تربیت مذهبی جامعه ما هستند که باید خاستگاه و ریشه های آنها و امثال آنان را شناسایی کرد و به درمان پرداخت.
به نظر می رسد بخشی از ریشه های بازتولید این رفتارها در مواقع مذکور به
آنگاه که نیروهای مذهبی فوج فوج و بر اساس احساس تکلیفی! نافرجام به تصدی مسوولیتهای متعدد خارج از حد و اندازه خویش می پردازند نیز این سوالات ایجاد می شوند
آموزه های غلطی بازمی گردند که در مباحث اعتقادی مورد تاکید قرار گرفته اند و به راحتی مجوز نفی کامل صاحبان خطاهای کوچک و بزرگ را صادر کرده اند و حتی تا مرز تقسیم بهشت و جهنم پیش رفته اند! لیکن عمده این آفات رفتاری را باید در توجه بیش از اندازه به مقوله احکام و اعتقادات و کم توجهی مفرط به مقوله اخلاق در برنامه های تربیتی خانواده ها و مراکز تربیت دینی جستجو کرد.
این در حالی است که افراد قرار گرفته در فضاهای اخلاقی تر هر چند به خاطر نوع آموزه های غلط اعتقادی عکس العمل های رفتاری مشابهی را در ابتدا دارند لیکن بدلیل تربیت اخلاقی تر، در صدور حکم قطعی و نهایی و شنیدن استدلال مخالفان و... تفاوت داشته اند و در نهایت رفتاری دیگر از آنان سر زده است.
متاسفانه شاهدیم که هنوز در برنامه های مراکز تربیت دینی مثلا برنامه های تابستانی مساجد، سخنی از آموزش اخلاق خصوصا آن مواردی که مبتلا به مخاطب خاص ایشان می باشد نیست یا ضریبی در حد برنامه ای جنبی و موقتی می گیرد و این کم توجهی به نتایجی که برخی از آنان ذکر شد منجر می گردد.
جالب تر و تاسف برانگیزتر آنکه رفتارهای مشابه در سطح برخی مبلغان دینی نیز دیده می شوند و شاید این خود نوعی مجوز عملی برای امکان رفتاری اینچنینی را در مخاطبان ایشان صادر می کند و ایشان را از فهم ظرافت ها و مراقبت های اخلاقی بی نصیب می گذارد!
کد مطلب : 304
