داخلی » يادداشت » خانه امريکای لاتين
به بهانه پیروزی اسقف لوگو در پاراگوئه؛
ما و الهیات رهایی بخش در آمریکای لاتین
7 ارديبهشت 1387 ساعت 1:19
مرجع : عدالتخانه
برقراري عدالت اجتماعي و تأكيد بر حضور اجتماعي دين در عرصه اجتماع و سياست مهمترين ويژگي هاي اين نهضت دینی به شمار می رود. اين نهضت دینی فقط در پستوی کتابخانه ها و کلیساها نماند و بر انقلاب هاي آمريكاي لاتين از جمله انقلاب نيكاراگوئه 1979م، نقش موثری ایفا کرد.
عدالتخانه - گروه تحلیل بین الملل
یاسر عسگری
روابط ایران و آمریکای لاتین به دوره قاجاریه بر می گردد. در طول سالیان مختلف این روابط فراز و نشیب های زیادی داشت. قبل از انقلاب، آثار نویسندگان و مبارزان این منطقه به صورت ترجمه و در دسترس دانشجویان و انقلابیون قرار می گرفت. در سال های پیروزی انقلاب اسلامی، این روابط ادامه داشت و انقلابیون و هنرمندان ایرانی اخبار این منطقه را به جدی پیگیری می کردند.
ایران مي توانند با در نظر گرفتن قابليت ها و ضرورت هاي مهم همكاري و ايجاد و گسترش روابط،تلاش هاي گسترده اي جهت برقراري ارتباطات فرهنگي،اقتصادي به صنعتي و سياسي به عمل آورند و جبهه اي مستحكم در برابر زياده خواهي استعمارگران و استكبار جهاني به سرکردگي آمريكا و صهيونيسم بين الملل ايجاد نمايند.
علاوه بر انقلابیون معروف آمریکای لاتین از جمله چه گوارا و کاسترو، که متاثر از کمونیسم بودند، عده ای هم به دنبال راه حلی مذهبی برای برون رفت از اوضاع اسفبار اجتماعی و سیاسی این کشورها بودند. گوستاوو گوتيرز، الهيدان پرو، در کتاب خود به نام «الهيات آزادي بخش(در سال 1972م) محورهاي اصلي اي اين جنبش دینی را معرفي کرد.
همزمان الهیدان دیگری از کشورهای منطقه به تبیین این نهضت دینی و انقلابی پرداختند که از جمله معروف ترین آنها بوف(برزيل)، سگوندو(اروگوئه)، بونينو(آرژانتين)، گاليله(شيلي)، آسمان(برزيل)، ميراندا(مكزيك)، سابرينو(السالوادور)، دسکوتو و ارنستو کاردنال(هر دو از نیکاراگوئه) هستند.
الهيدانان آزادي بخش ميگويند كه دین بايد در برابر آرمان رهايي و آزادی از وضعیت کنونی مستضعفان و ستمديدگان متعهد باشد. اين جریان بر حضور دين در عرصه هاي اجتماعي و سياسي تأكيد دارند، مهمترين ريشه هاي ناكامي و بدبختي جوامع فقير منطقه آمريكاي لاتين را حكومت هاي خودكامه و نظامي و وابسته به ابرقدرتهاي بزرگ مي داند و وظيفه کليسا را حماِيت از محرومان و مقابله با ظالمان مي داند. برقراري عدالت اجتماعي و تأكيد بر حضور اجتماعي دين در عرصه اجتماع و سياست مهمترين ويژگي هاي اين نهضت دینی به شمار می رود. اين نهضت دینی فقط در پستوی کتابخانه ها و کلیساها نماند و بر انقلاب هاي آمريكاي لاتين از جمله انقلاب نيكاراگوئه 1979م، نقش موثری ایفا کرد.
با توجه به فروپاشی کمونیسم و اتحاد جماهیر شوروی، این جریان به دلیل متاثر بودن از آن، از لحاظ ایدئولوژیکی دچار بحران جدی شد ولی توانست بعد از مدتی خود را بیابد و با رويش مجدد رويكرد ضد استعماري و ضد امپرباليستي برخي از اين كشورها تقویت شود.
با توجه مشتركات سياسي و استراتژيك و ايران و كشورهاي آمريكاي لاتين، رويش مجدد رويكرد ضد استعماري و ضد آمریکایی برخي از اين كشورها و تقویت روابط سیاسی ایران با آنها، حضور فرهنگي ايران در منطقه به صورت جدی احساس می شود و فضا هم براي همكاري هاي فرهنگي ميان اين دو بسيار فراهم است.
بوف، یکی از نظریه پردازان اصلی این جریان، هم اکنون اسلام را سنگر و جبهه اصلی مبارزه با امپریالیسم می داند و در مورد آينده مذاهب در آمريكاي لاتين مي گويد: مهمترين امر در حال حاضر برگزاري ارتباط با اسلام و يافتن مفاهيم مشترك در اسلام و مسيحيت است. ارتباط اندیشمندان مسلمان با اين جریان دینی و آشنا نمودنشان با معارف عميق اسلامي مي تواند شرايط را به گونه اي رقم بزند که همچون گذشته اجتماعي، انقلابي و موثر باشد.
.
