برخوردهای تحقیر آمیز با شهروندان همسایه شرقی؛
سلام برادر افغان "مسلمان" من!
20 دي 1386 ساعت 21:38
مرجع : وبلاگ جسد زنده
کار می کنند، کار کردند. “برایمان” کار کردند. مفتِ مفتِ مفت. شباروز برایمان جان کندند و تهران را ساختند و مشهد را می سازند و هزاران هزار پروژهای که هنوز “کارگران خارجی غیر مجاز” می گردانندشان. چه پست و بی حیاییم ما! چه ناسپاسانیم ما!
به سرعت درگذرند، مردم دیگر رسماً میدوند، هر کدام به سمتی، هر کدام به شیوه ای، یکی سر در گریبان دارد، دیگری شالی دور گردن پیچیده، آن یکی دستمالی روی صورت گرفته است. “زمستان است” و “هوا بس ناجوانمردانه سرد”!
*****
دخترک، هیچ از صورتش باقی نمانده است. دخترک بر اثر جهل اش، حجاب را به کناری می نهد و از خانه می گریزد. بعد از دو روز که به خانه برمی گردد، به اتاقش رفته و می خوابد. پدر امّا غیرت و آبرو و ناموسش را بر باد رفته می بیند. تلفن پلیس به صدا در می آید: “من دخترم را کشتم“. دخترک، هیچ از صورتش باقی نمانده است.
*****
پیچ تلفیزیون را که می پیچانی، “شنبه” دارد با “هینگامَه” سر چگونگی فریب صاحبخانه بحث می کند. “چهارشنبه” هیچ کاری بلد نیست جز دروغ گویی و خالی بندی. از من مخواه که ادیبانه بنویسم. چند دقیقه ای معافم کن! من با این جماعت دعوا دارم.
*****
دوربین به درون خانه می رود! هه! خانه؟ بدبخت! تو می فهمی خانه چیست؟ نه! اصفهان هستی؟ یک سر به زینبیه بزن. تهرانی؟ گرمخانه ها را دیده ای؟ مشهدی؟ نگذار از گوشه های خواجه ربیع برایت بگویم. قمی؟ محض تفرج سراغ اهالی یزدان شهر را بگیر! اصلاً آن طرف ها رفته ای؟ تو چه می فهمی خانه چیست؟ اگر به هرات، میمنه، پنجشیر، مزارشریف و حتی کابل بروی، می فهمی خانه چیست! تو “نمی فهمی” خانه چیست!
*****
بارها نوشتم و پاک کردم. دل به خودش سپردم و قلم به دست دل دادم. این است غذای نیم پخته ی دل سوخته، بفرمایید! در این هوای سرد، خوردن دارد! میدانی گرسنگی یعنی چه؟ “می فهمی؟”
*****
آمده اند، از همه جای جهان آمده اند، آمده اند “افغان”ستان را آباد کنند، “فرهنگ” مردم را بسازند، “طالب”ان را بیرون کنند از درون دل مردم و از درون خانه هاشان و از درون شهرهاشان. عید قربان که می شود تلویزیون کابل، شکیرا نشان می دهد و پلیس های زن به استخدام شهربانی کابل در می آیند. دروازه ی غرب در حال شکل گیریست! های پارسی گوی ایرانی! به خود ببال که ماهی چند مسلمین را مسخره کردی و به سان ایام هفته، چون طلخکان، خواجه وار نگریستی شان و رنگارنگترین زشتی هاشان را دریده دیدی. آفرین به تو ای ایرانی! ای زاده ی رستم و تهمینه! ای فرزند آرش و وارث طهمورث! آفرین بر تو ای “پارسی”!
*****
هوا سرد است! اصلاً کلی “مرد”انگی می خواهد که شال و کلاه کنی و به مصاف غول سفید سرما بروی! باز تو که در پایتخت ایران زمینی و لباست پشمینه و پوستینه! پدری فرزند نیمه برهنه اش را در آغوش گرفته و به خود می لرزد! سلام، ای “مرد” زمینی، مرا ببین که به یاد توام! مرا ببین که کنار بخاری خانهمان، از برایت گریه می کنم! سلام، ای “برادر مسلم من”! مرا ببین که درجه ای از شوفاژم می کاهم، کاستنی جانکاه، ایثاری سزاوار ستایش! سلام! برادر افغان “مسلمان” من!
*****
کار می کنند، کار کردند. “برایمان” کار کردند. مفتِ مفتِ مفت. شباروز برایمان جان کندند و تهران را ساختند و مشهد را می سازند و هزاران هزار پروژهای که هنوز “کارگران خارجی غیر مجاز” می گردانندشان. چه پست و بی حیاییم ما! چه ناسپاسانیم ما!
*****
طرح سوم “آمایش” مهاجران “خارجی” به کشور متبوعشان در حال پیگیریست. آری! خدایا شاهد باش که “زمستان است ” و “هوا بس ناجوانمردانه سرد است”!
*****
بگذار از موسویان بگوییم! بگذار از استقبال مردم یزد از رهبر بگویم! بگذار از ۶ سال رنج شهرام بگویم و طلاقش و عاقّ والدینش! مرا چه به “شنبه” و “چهارشنبه” و “جمعه”؟ مرا چه به کابل و هرات؟ بگذار بمیرند همه شان! “افغانی ها!”
*****
بچهتر که بودیم، بیخ دیواری بازی می کردیم. دسته ای کارت – همانند قمار – کنار دیوار می چیدیم و با دمپایی نشانه رفته و شلیک! اَه نخورد! “افغانی”! تو هیچ وقت یاد نمی گیری! هنوز هم “افغانی” فحش بچه محل های ماست؛ بیخ دیواری به “کانتر استرایک” تبدیل شده و دمپایی شده “کلاش”! هر کسی نتواند “ول دهد”، افغانی ست! تا بحال به Game Net رفته ای؟ آره، امشب کانتر می زنیم، بعدشم هیئت! التماس دعا!
*****
پورمحمدی به دانشگاه تهران آمده بود، البت به مسجد اش! متقاعد شدم که “وطن من” جای این “مهاجران غیر قانونی” نیست! چقدر هزینه به “بیت المال مسلمین” تحمیل کرده اند! خدایا سایه ی مستدام احمدی نژاد و شرکا را بر سر ما مستدامتر دار که اینچنین ما را از شر “خارجی”هایی که برایمان جز هزینه و بدبختی و “بیماری” به ارمغان نیاورده اند، نجات میدهند. شرکا یعنی هر که رئیس این جمهور شود که “الناس علی دین ملوکهم”. محمود و احمد و علی و نقی فرقی ندارد! پدر وزارت بهداشت را هم بیامرز که در زمانه ی “وبا” با تمهیدات امنیتی، مانع ورود این بیماری به “وطنمان” شدند تا “افغانی ها” همه با “وبا” تنها باشند.
*****
دارم از شرم به خود می لرزم! تهران که سرد است، کابل را نمی دانم. ولایت پشتون ها، منتظر است. منتظر بازگشت هم کیشان “خارجی شده شان” خدایا! در این هوای سرد، گردن زدن چه کیفی دارد! گوسفند را دیدهای که در هوای سرد خونش بخار می کند؟ سلام ولایت! سلام “طالب”ان! سلام مرگ!
*****
پس نگاشت: “میفهمی؟”
