مدرسه روشنگر كه گفته مي شود به محمد هاشمي و مرعشي تعلق دارد نه تنها فضاي سبز منطقه كارمند نشين فاز 6 شهرك غرب را بلعيده بلكه در محل نبش خيابان گل افشان جنوبي و ايوانك به حريم پياده رو تجاوز كرده كه اين مي تواند باعث به خطر افتادن سلامتي شهروندان شود

جناب افروغ تعجب ندارد, دانه درشت ها مدرك دارند و حساب آقاي موسويان را كف دستشان ميگذارند. جناب موسويان و يارانشان ناچارا از راه حل دوم, كه زهر چشم گرفتن است, استفاده كردند و به اين طريق اشتهاي مردم را نسبت به موج جديد "تبرئه از طريق شايعه و دروغ پراكني و بازي با ذهن ملت"ميسنجند. از هر زاويه اي كه به اين مسئله نگاه كنيد, بوي بدش دماغتان را آزار خواهد داد. واقعا كه جناب موسويان و يارانشان شرم را خورده اند و حيا را قورت داده اند. از يكطرف بطور غير مستقيم, به وزير اطلاعات پيشنهاد ميدهند كه همه حرفهايش را منكر شود و بگويد كه رسانه ها دروغگويند(وكيل موسويان ادعا ميكند كه رسانه ها به وزير اطلاعات تهمت زده اند!!!), از طرفي ديگر محمدهاشمی, با وقاحت تمام, رئيس جمهور منتخب مردم را يك دروغگو ميخواند كه در سخنراني 22 بهمن به موسويان تهمت زده است! كدام تهمت؟ مگر جناب موسويان همان آدم وقيحي نيست كه پس از آزاد شدن با پشتيباني دوستانش دوباره سر كارش برگشت تا مصلحت ملت را تشخيص دهد ولي وقتي صداي مردم و مجلس و وزير اطلاعات درآمد, بدون سر و صدا دست و پايش را جمع كرد و خانه نشين شد؟ و حالا , بعد از سپري شدن 9 ماه, زير لواي"خدشه دار نشدن حيثيت نظام" اين آبرو ريزيهاي جديد را به ملت ايران هديه كرده است؟ شرم, شرم, شرم

امروز عدالتخانه یک بار دیگر آمده است تا رسانه ای باشد بار ترویج آرمانگرایی، آن هم از جنس آرمان های انقلاب اسلامی، رسانه ای که آرمانگرایی انقلابی را آینده خویش دیده است. من از همين آخرين جمله خودتان كه حكايت بازگشت دارد شروع مي كنم. به عنوان انساني كه به عدالت سخت شيفته ام و براي راحتي خيال شما عرض مي كنم كه اصلاٌ سروكاري هم با هيچ يك از طرف هاي اين ماجر ايران ندارم. سوال من از شما اين است كه واقعاٌ در اين موضوع موسويان تا چه حد عادلانه رفتار كرديد. شما آبرويي براي اين بيچاره «به عنوان يك انسان» باقي نگذاشتيد. بر اساس وهم گمان خود و نقل هاي بي اساس هرآنچه خواستيد نوشتيد و براي مردم ذهنيت ساختيد. بهتر نيست كمي فكر كنيد و اگر خطايي كرده ايد جبران كنيد. همانگونه كه عدالت اقتضا مي كند. همانگونه كه «آرمانگرایی، آن هم از جنس آرمان های انقلاب اسلامی،» به قول خودتان اقتضا مي كند. هرچند به نظر من عدالت موضوع مجردي است و جنس انقلاب اسلامي آن نبايد با بقيه جنس هاي عدالت محض فرق كند.