در روزمرگی، غرق شده­ام و همه چیز را فراموش کرده­ام، حتی فوتبال را! به طور اتفاقی، وقت اضافی بازی عراق ـ کره را می­ببینم. سفیدپوشان عراقی با تمام وجود بازی می­کنند. نوع بازی کردنشان نشان می­دهد، بیش از آنکه برای پول، شهرت، سرگرمی و ... بازی کنند، برای غیرت جریحه­دار شده­ی یک ملت می­جنگند. در دنیای مدرن امروز، فوتبال نه یک ورزش، که یک، بازی درآمدزاست. میلیاردها دلار پول جابه­جا می­شود، «اصل سرمایه»، اینجا هم جولان می­دهد. فوتبال سرگرمی است، یک سرگرمی سرکاری! این را هیشه اعتقاد داشته­ام. حتی وقتی که در استادیوم آزادی برای آبی­ها، فریاد می­زنم. اما این ورزشِ دوست داشتنی، بار دیگر از حد یک سرگرمی فراتر می­رود.

***

عراق منفجر می­شود. این بار نه از بمب­های تروریست­های وهابی و اشغالگران آمریکائی و انگلیسی که از پیروزی غرورآفرین تیم ملی عراق، تیمی که حتی یک زمین ساده برای تمرین نداشته است. انفجار گریه­ و خنده­ی مردان و زنانِ دربند، دیدنی است. سفیدپوشان، پس از پیروزی می­گریند! ملت عراق هم می­گریند! ساعتی بعد بی­بی­سی، سی­ان­ان، رویترز و  فاکس­نیوز، گریه­های خوشحالی این ملت را نمایش می­دهند و من برای اولین بار از دیدن شبکه­های خبری غربی لذت می برم. عراقی­ها به خیابان­ها ریخته­اند.