اشکال اساسی که در سیستم های سرمایه داری و استثمار گر غرب وجود دارد یکی از آنها همین تسلط و کنترل برمراجع قضائی است چرا که تمامی این نهادها در اختیار سرمایه و برای حمایت از سرمایه داران و حفظ منافع آن بوجود می آید بنابراین پرداختن به این امر مهم از ضروریات است . در جامعه سرمایه داری واستثمار گر غرب که به بهای گرسنه و بی خانمان شدن میلیونها انسان ثروتهای بیشماری برای کمتر از ۵ درصد جامعه فراهم میشود و افراد محروم ، معتاد ، بی خانمان که محصول جامعه غیرعادلانه هستند به عنوان دزد و بزهکار به زندانها فرستاده میشود و دزدان واقعی یعنی بیلیاردرها و صاحبان کمپانی های چند ملیتی به عنوان افراد باهوش ، و باعرضه در جامعه مورد حمایت قرار میگیرند. بنابراین در اینگونه جوامع اگر پول و ثروت داشته باشی آدم کشی ، اختلاس های مالی ، و هزاران مورد دیگر با قدرت مالی و نفوذ جلوی سروصدای آن گرفته میشود اما نمونه بسیار آشکار آن در سیل کاترینا در یکی از ایالت های سیاه پوش نشین آمریکا آمد ، جسد ها روی آب برای روزها ماند و اقدامی برای آن نشد اما ماموران امنیتی وپلیس ها به طرف فروشگاه های مواد غذائی رفتند تا از هجوم مردم گرسنه و یا دزدی !! آنها جلوگیری کنند و اول از همه مال و منال ثروتمندان را حفظ کنند و برعکس آن در آتش سوزی اخیر در آمریکا در منطقه ثروتمند نشین در عرض بیست و چهار ساعت برای از ما بهتران حتی مهد کودک و گروه موسیقی بردند و اینقدر غذا برای این افراد بردند که در مصاحبه می گفتند بس است و ما بیش از این غذا لازم نداریم تمام این مباحث باید به ما کمک کند راه حلی بیاندیشیم و اتفاقا از غرب میتوانیم چیزهایی هم یاد بگیریم از جمله نظم و ترتیبی که در راه رسیدن به اهدافشان دارند که البته این هدف به استثمار کشیدن هرچه بیشتر و سوددهی بیشتر برای صاحبان سرمایه است ما میتوانیم برعکس یاد بگیریم که همین کار را در جهت حفظ منافع محرومان انجام دهیم اما برای رسیدن به این امر مهم می باید معیارهایمان را عوض کنیم و ترس و واهمه از برچسب زدن ها نداشته باشیم . جدیت و نظم و ایمان و پرکاری از مهمترین اصول برای رسیدن به این امر مهم است . و باید این انتقاد را از خود داشته باشیم که شرق در این زمینه کوتاهی کرده و می کند . عدم مدیریت صحیح و میل به کار نکردن و در بسیاری از موارد تنبلی یکی از نقطه ضعف های اساسی میباشد . پیشرفت غرب مدیون نظمی است که جامعه را وادار به پیروی از آن کرد و ما قبل از اینکه دیر شود می باید کمر همت گماشته و فرهنگ پرکاری ، جدیت و نظم را با خلوص نیت ، اخلاقیت ، هدفمندی نهادینه کنیم . شاید بخش فرهنگ عرفانی و برداشت ناصحیح از آن در اشاعه نوع فرهنگ تنبلی و عزلت نشینی تاثیر داشته است . پرداختن به مظلومان به معنای سرسپردگی به زورگویان و محدودیت برای خود نمی باید باشد برعکس تلاش برای حداقل زندگی و مساوات و عدالت در جامعه مستلزم این است که برای نهادینه شدن این فرهنگ و حق مسلم انسانها از امکانات رفاهی و مبارزه با فقر، گرسنگی به مبارزه جدی پرداخت و این تصور که ما از طمع ورزی دوری کنیم و ظالمان را به حال خود رها کنیم را نباید پیروی کرد اگرچه از سوی دیگر با مبارزه با مصرف گرایی و محدودکردن خود به سهم خود اولین قدم را در راه مبارزه برداشته ایم و نهایتا ضربه به سرمایه داران طماع زده ایم اما این فقط بخشی از مبارزه است و باید مراحل بعدی که همانا آموزش صحیح در راه دانستن حق انسانها و مبارزه جدی میباشد داده شود. موفق باشید