امروز پنجشنبه 27 اسفند 1388
Thursday 18 March 2010

از بارزترین ویژگی های تفکر حضرت امام خمینی(ره) توجه به تمامی مستضعفین عالم بوده است. ایشان دایرۀ مسوولیت های ما را در مقیاسی جهانی ترسیم نموده اند. انسان \\"به ما هو انسان\\" برای تفکر اسلام ناب حضرت امام ارزشمند است و همین ارزش است که باعث می شود تا حضرت امام مخاطب سخنان خویش را تمامی مستضعفان عالم بداند. در این راستا مواضع دولت نهم در ایجاد جبهه مقاومت جهانی در مقابل کشورهای مستکبر جهان اقدامی ستودنی است. قطعا تمامی کشورهای مستضعف جهان که در قرون اخیر به استضعاف کشیده شده اند باید به سمت تشکیل جبهه واحد جهانی در مقابل مستکبران گام بردارند و اقداماتی که در این راستا به انجام می رسد مقدس است.
در این میان عده ای تصور کرده اند چون برخی از این ملل از نظر جغرافیایی در غرب کشور ما قرار دارند، حمایت از اینان غرب زدگی است؛ حال آنکه نمی دانند آن غرب ، غرب فکری و فرهنگی است و نه جغرافیایی. نظام سرمایه داری هرچند در ظاهر کاری به مذهب نداشته است، اما بر همۀ ما واضح است که امید بازگشت به نظام توحیدی و فطرت بشری در ملل مستضعف جهان، که در سمت چپ تقسیم بندی های نظام بین الملل قرار دارند، بسیار بیشتر از مللی است تحت سیطره نظام سرمایه داری قرار دارند. اگر این گونه نبود، حضرت امام نامه خویش را به سران کشورهای اروپایی یا آمریکایی می نوشت نه شوروی. متاسفانه تعهد به نظام سرمایه داری در این دوستان، موجب شده است تا هرگونه اتحاد بین مستضعفان جهان را به التقاط تعبیر کنند. این دوستان وقتی هم می خواهند به خیال خود اهم و مهم کنند و بگویند که باید ابتدا به مسلمانان رسیدگی کرد، مثال از مسلمانان مورد نظر خود می زنند. از دید اینان ارتباط با دیگر کشورها و حتی مسلمانان باید فقط بر اساس منافع نظام سرمایه داری معنی شود؛ نه وظیفه دینی و مذهبی. برای این دوستان، مطمئنا مسلمانان افغانستان و یمن و چچن و سودان و پاکستان و ... هیچ محلی از اعراب ندارند.
اما یک سوال؛ اتحاد ما با مستضعفان جهان تا چه حد است؟ آیا این اتحاد چیزی فراتر از مبانی سیاسی مشترک نیز هست؟ اصولاً این اتحاد در چه سطحی است؟ آیا این اتحاد باید پای خویش را از سطوح دیپلماتیک و روابط رسمی کشورها نیز فراتر بگذارد؟ اولویت های ما در تشکیل جبهه واحد جهانی در مقابل استکبار کدام است؟ آیا این اتحاد باید تنها با دولت ها باشد و مللی که به هر دلیل قادر به تشکیل دولت نشده اند باید به فراموشی سپرده شوند؛ هر چند نزدیک ترین قرابت های فرهنگی و مذهبی را با ما داشته اند؟
دوستان آشنا با صحیفه و سخنان حضرت امام(ره) این را بهتر می دانند که اگر ایشان در باب اتحاد مستضعفین جهان سخن گفته اند، چندین برابر آن را در مورد جهان اسلام تاکید داشته اند. در عرصۀ آرمان های بین المللی، ما کدام یک از وظایف مان را در باب جهان اسلام انجام داده ایم که این گونه به دنبال دیگر مستضعفین عالم افتاده ایم؟ واقعا در تعجبم، دوستانی که به دنبال بر پا داشتن جبهه مستضعفان جهان هستند ظاهرا از یاد برده اند که درصد بالایی از این مستضعفان همین شیعیان و مسلمانان کشورهای اسلامی هستند که به دلیل دسایس همان مستکبران نتوانسته اند برای خود دولتی تشکیل دهند. چگونه است که برای دول بی اعتقاد به هیچ دینی، باید مراسم بزرگداشت گرفته شود، اما برای ملل شیعه و رنج کشیده تحت ظلم هیچ اقدامی صورت نگیرد؟
واقعا تا بحال کدام مراسم در تشریح وضع شیعیان یمن برگزار شده که حال باید به دنبال آمریکای لاتین برویم؟ تا بحال شرایط شیعیان آذربایجان و داغ قره باغ در کدام سمینار شکافته شده که ما باید راه به راه برای ملل آمریکای لاتین یادبود برگزار کنیم؟ تا بحال کدام یک از شهدای دلیر چچنی به من و شمای دانشجو شناسانده شده اند که ما باید نام کشتگان آن سوی جهان را بر زبان برانیم؟ تا بحال کدام تشکل حزب اللهی مساله کشمیر را برای ما باز کرده است که ما باید تاریخ فیلم آمریکا لاتین را بشناسیم؟ چه شده است که من از حزب الله ترکیه تنها نامی می دانم اما از شخصیت های دیگر جهان باید این قدر بدانم؟ کدام جوان ما می داند که به دلیل برخی سیاست های سیاسی و فرهنگی مسوولین، مسلمانان افغانستان ـ که نزدیک ترین ملل از نظر فرهنگی مذهبی به ما هستند ـ در حال دور شدن از ایران هستند؟ کدام جوان به اصطلاح انقلابی می داند که چه بر سر شعیان پاکستانی می آید؟ و ... .
بسیاری در پاسخ بیان می دارند که هر کدام در جای خود از اهمیت برخوردار است. اما مسأله بر سر این است که هزینه هر اقدام من و شمای معتقد به تفکرات جهانی امام خمینی (که فکر نمی کنم زیاد باشیم)، از دست رفتن فرصتی است که می توانستید برای اقدامات مهم تر صرف شود. اگر وظیفه ما پشتیبانی از مستضعفان جهان است، آیا مسلمانان مستضعف از اولویت برخوردار نیستند؟
علاوه بر این ها با فرض اینکه ما تمامی وظایف خویش را در باب جهان اسلام به انجام رسانیده ایم و حال می خواهیم به سراغ دیگر مستضعفان عالم برویم، آیا مگر نه این است که ما با اینان تنها بر سر دشمن اشتراک داریم؟ آیا مگر نه این است که اگر عدالت مورد نظر اینان تمام و کمال نیز اجرا شود، برای تفکر اسلام شیعی، چنین عدالتی که فاقد توحید باشد، عین ظلم است؟
از طرفی دیگر پتانسیل های موجود در جهان اسلام در تشکیل هسته های مقاومت اسلامی به ويژه در نسل جوان، آن قدر عظیم است که از این نظر نیز توجه ویژه و اولویتی صدور تفکر حضرت روح الله و همبستگی مستضعفان جهان را می طلبد؛ این مهم از آن جهت باید در ابتدا در دستور کار قرار گیرد که در ایجاد اتحاد با ملل مسلمان مستضعف، ما یک گام نسبت به ضد امپریالیست های غیر مسلمان، در داشتن دین مشترک و تفکر اسلامی جلو هستیم.
جبهه جهانی علیه مستکبران عالم، تنها جبهه ای سیاسی است و نه ایدئولوژِیک. اگر این جبهه پای خویش را از سطوح سیاسی و رسمی فراتر گذارد، صرفنظر از اینکه به قیمت قربانی شدن بسیاری از مستضعفان مسلمان عالم است، نتایج ناگواری را نیز برای انقلاب در بر خواهد داشت. البته باز باید تاکید شود که حفظ اتحاد «سیاسی» با این ملت ها و دولت ها از اولویت های درست و قابل تحسین دولت است که به مذاق خیلی ها سازگار نیامده است. 

کد مطلب : 708