امروز دوشنبه 11 آذر 1387
Monday 1 December 2008

عدالتخانه - گروه تحلیل بین الملل
11 سپتامبر ۱۹۷۳، ساعت 30/9 صبح:
این آخرین سخنان آلنده پس از شروع کودتا و قبل از مرگ است که از رادیو شیلی پخش شد:

هم وطنان!
بی گمان این آخرین باری خواهد بود كه من با شما سخن می گویم. نیروی هوایی برج های فرستنده پورتالس و كورپوراسیون را بمباران كرده است. كلمات من آكنده از تلخی نیست، اما سرشار از آسیب و نا امیدی است: این كلماتی است كه آن هایی را كه سوگند دروغ خوردند را اخلاقا محكوم می كند.
در برابر چنین حقایقی، تنها می توانم یك چیز به كارگران بگویم: «من تسلیم نخواهم شد!» در مواجهه با تصمیمی تاریخی، در این برزخ، به خاطر وفاداری به مردم، زندگی خودم را فدا می كنم، و با اطمینان به شما می گویم كه یقین دارم دانه هایی كه به دست ما در وجدان های شریف هزاران هزار شیلیایی كاشته شده است، هیچ گاه از میوه آوردن، باز نخواهد ماند. نظامی ها نیرومند هستند، آن ها قادرند مردم را به اسارت خود درآورند، اما روند تكامل اجتماع را نه با جنایت می توان مانع شد، نه با زور. تاریخ در كنار ماست و مردمند كه آن را می سازند.
كارگران میهن من!
می خواهم از شما به خاطر وفاداری و صداقتی كه همواره نسبت به من نشان داده اید، سپاس گزاری كنم.
در این لحظات نهایی، آخرین چیزی كه می توانم به شما به گویم، این است كه امیدوارم از این رویدادها بیاموزید، سرمایه خارجی و امپریالیسم همراه با ارتجاع، فضای مناسبی برای نیروهای مسلح فراهم آورده است، تا به سنت های مرسوم خود (عدم دخالت ارتش در سیاست) پشت كنند؛ سنت هایی كه ژنرال اشنایدر آموزش داده بود و فرمانده آرایا، بار دیگر آن ها را تصریح و تاكید كرده بود. آنان هر دو قربانیان همان شرایط هستند، قربانیان همان افرادی كه اكنون پشت سرشان در انتظار ایستاده اند تا قدرت خود را دوباره از طریق مداخلات بیگانه، برای ادامه دفاع از امتیازات و منافع عظیم شان به دست آورند.
بیش از همه روی سخنم با زنان صبور سرزمین مان است، با زن دهقانی كه به ما ایمان داشت، با زن كارگری كه بیش از حد انتظار كار می كرد، به مادری كه از توجه عمیق ما به فرزندانش آگاه بود. روی سخنم با اهل حرفه های آزاد است كه چون وطن پرستان رفتار كردند؛ به آن ها كه تا چند روز پیش مبارزه را علیه شورشی كه به وسیله اصناف حرفه ای اداره می شد، ادامه دادند. این قشر از اصناف به وجود آمد تا از امتیازاتی كه سیستم سرمایه داری كه به نفع شمار كوچكی از افراد بود، دفاع كند. من با جوانان سخن می گویم، با آن ها كه سرود خواندند، با آن ها كه روح مبارزه جوی خود را به ما ایثار كردند. من با انسان شیلیایی سخن می گویم؛ با كارگر، با دهقان، با روشن فكر، با آنان كه شكنجه و آزار خواهند دید، چرا كه فاشیسم زمان درازی در وطن ما زیسته است؛ در اعمال تروریستی، انفجار پل ها، قطع خطوط آهن و خراب كاری در لوله های نفت و گاز.
...
بدون تردید فرستنده ماخایه نس، محكوم به سكوت خواهد شد و طنین آرام صدای من به گوش شما نخواهد رسید؛ این اهمیتی ندارد. اما شما به چند گونه شنیدن صدای مرا دنبال خواهید كرد؛ من همیشه با شما خوهم بود؛ دست كم در شما خاطره انسانی موقر و شایسته را كه به هم بستگی كارگران وفادار بود، برجای خواهم نهاد.
مردم باید از خود دفاع كنند، اما نباید قربانی شوند. مردم نباید به خود اجازه دهند كه درهم شكنند، یا از میان برداشته شودند، مردم نباید به خود اجازه دهند كه تحقیر شوند.
كارگران وطنم!
من به شیلی و سرنوشت آن ایمان دارم. شیلیایی های دیگری خواهند آمد و بر این دقایق تیره و تلخ، كه خیانت در كار اعمال خویش است، غلبه خواهند كرد. شما باید این را به دانید كه دیر یا زود، و خیلی زود خیابان های پهناور گشوده خواهند شد، تا در آن ها انسان های آزاد برای ساختن یك جامعه بهتر، رژه روند.

زنده باد شیلی!
زنده باد مردم!
زنده باد كارگران!
این آخرین حرف هایم است، بی یقین فدا شدن من بیهوده نخواهد بود. من حتم دارم كه این، دست كم درسی اخلاقی خواهد بود كه خیانت، بزدلی و جنایت را محكوم خواهد كرد.

کد مطلب : 555