Thursday 28 August 2008
|
| داخلی » يادداشت » نگاه ويژه |
چرا مستضعفین را سانسور می کنند؟ روح الله رشیدی | |
| مرجع : عدالتخانه | 22 تير 1387 ساعت 13:30 |
|
عدالتخانه -گروه تحلیل سیاسی
روح الله رشیدی
«مستضعف» از جمله آرمانیترین و اساسیترین واژگان رایج در ادبیات شیعی است که همواره همراه و قرین تمام نهضتهای اصلاحی و به واقع اصلیترین عامل انگیزش این نهضتها بوده است. هیچ گاه شاهد حذف این معنا در فرآیند مبارزات عدالتخواهانه نبودهایم و اساساً در صورت حذف آن، پشتوانهای برای این مبارزات متصور نبوده است.
در آخرین نهضت عمومی از این نوع، در ایران سال 57، دقیقاً همین گفتمان بود که خیزش عظیم و همه گیر ایرانیان را شکل داد و در پی آن نیز مانع بزرگ برپایی عدالت از سر راه مردم برداشته شد.
در یکی از بدیعترین فقرات تاریخ این سرزمین، فرمانی صادر شد مبنی بر تشکیل «بسیج مستضعفین»، تا آنچه در معارف دینی به مسلمانان وعده داده شده، تحقق یابد. به واقع با این اقدام، تکلیف انقلاب اسلامی در قبال وضع موجود و موعود مشخص شد. زمانی که سخن از مستضعفین به میان میآید، لاجرم مستکبرین نیز وارد گود میشوند و جریانی دوسویه با محوریت دو گروه یاد شده شکل میگیرد
امروز و پس از سه دهه از وقوع انقلاب اسلامی، وضعیت به گونه دیگری است. طی یک حرکت تدریجی و به شکلی خزنده، واژه «مستضعفین» در مجموعه واژگان رایج جامعه ایرانی رنگ باخته و به اصطلاحی فاقد مابه ازای خارجی مبدل شده و در مقابل، برای خالی نبودن عریضه، معادلهای بیوزنی همچون «آسیبپذیرها» جای آن را گرفته است.
اینکه دیگر هیچ ردپایی از واژگانی نظیر «مستضعف» و «فقیر» در ادبیات سیاسی و اقتصادی ایران نمیبینیم، نشان از چه دارد؟ آیا عنصر استضعاف موضوعیت خود را از دست داده؟ یا اینکه تمام مستضعفین به وضع مطلوب رسیدهاند و عدالت نیز به بهترین وجهش برپا داشته شده؟
جریانی که پس از جنگ، با تفکرات اقتصادی مبتنی بر اصالت تکنیک در قلب دولت جمهوری اسلامی شکل گرفت، آشکارا به سمتی حرکت کرد که دیگر نشانی از تقابل نفسگیر «فقیر و غنی» و «مستضعف و مستکبر» وجود نداشته باشد. تکنوکراتهای حاکم بر دولت سازندگی، با سانسور فکری مردمی که از جنگ 8 ساله رها شده بودند، واژگان تهییج کننده را حذف کردند تا در پی این اقدام، «آرامش» را به جامعه جنگ زده ایران بازگردانند. به زعم گردانندگان دولت سازندگی، دامن زدن به استعمال واژگانی همچون «مستضعفین» تنشزا بوده و درگیری های اجتماعی را گسترش می داد. پس همان بهتر که نماد استکبار –آمریکا – برجسته شده و مستکبرین داخلی در پرده قرار گیرند...
سانسور عجیب و تخدیرکننده حاکم بر فضای فکری جامعه ایران به قدری مؤثر افتاد که حتی دامن «بسیج مستضعفین»
پاسخ به اینکه «چرا این سانسور اتفاق افتاد؟» چندان سخت نیست. کافی است در معنای ظاهری «مستضعفین» دقت کنیم. این واژه اسم مفعول است. یعنی «کسانی که ضعیف نگهداشته شدهاند». وقتی کسی ضعیف نگهداشته میشود، قطعاً کسی هم هست که آنها را «ضعیف نگهداشته است» و بسیج مستضعفین یعنی قیام «ضعیف نگهداشته شدگان» برای به زیر کشیدن «ضعیف نگهدارندگان». روشن است که در این صورت، حاشیه امنی برای «ضعیف نگهدارندگان» وجود نخواهد داشت و اینان همواره با خیل کثیری از مبارزین و شورشگران گلاویز خواهند بود.
وقتی گفته می شود در جامعه مستضعف وجود دارد، بلافاصله این پرسش پیش میآید که پس مستکبری هم وجود دارد و او کیست؟ این نیز یک عکس العمل عقلانی است.
حال چه باید کرد؟ بهترین راه همین است که میبینیم؛ تعدیل و تحریف واژگان و از حساسیت انداختن جماعت مستضعف در قبال آنچه بر آنها روا داشته میشود.
ستیز مستضعفین و مستکبرین، مرز نمیشناسد و نمیتوان با ظاهرآرایی، انقلاب را مبدل به پدیدهای فانتزی کرد. روح انقلاب اسلامی جز بر پیشروی مستضعفین نیست و اگر این روح از کالبد انقلاب اسلامی خارج شود، هیچ توفیری با انقلابهای دنیای غرب نخواهد داشت.
«سانسور مستضفین یعنی سانسور انقلاب» و حذف مستضعفین یعنی مرگ انقلاب.
.
| نظرات و پيشنهادات
|
||
|
