امروز دوشنبه 11 آذر 1387
Monday 1 December 2008

عدالتخانه - گروه بین الملل
نویسنده: م.م.

روابط ونزوئلا با کلمبیا پس از اینکه آلوارو اوریبه رئیس جمهور کلمبیا به اقدام بشردوستانه آقای چاوز در میانجیگری برای مبادله گروگان های دربند گروه فارک و زندانیان این گروه در کلمبیا به شکل غیر منتظره ای پایان داد، به سردی گرائید. 

آقای چاوز که از چهار ماه پیش تمام توجه و توان خود را برای یافتن یک برون رفت در مناقشه فارک - کلمبیا بکار گرفته بود و اقدام وی مورد حمایت کشورهای مختلف از جمله ایالات متحده آمریکا، فرانسه و همچنین کشورهای آفریقائی قرار گرفته بود، به ناگاه در هنگام برگشت از سفر دوره ای به خاورمیانه و اروپا به تصمیم "غیر قابل باور" و "تاسف برانگیز" آقای اوریبه مبنی بر پایان ماموریت وی به عنوان میانجی روبرو شد. 

چاوز در یک مصاحبه تلویزیونی در حالی که ناراحتی کاملا در چهره اش نمایان بود، از این تصمیم اوریبه ابراز تاسف کرد. ناراحتی چاوز کاملا بجا بود چرا که اقدامات تا آنجا پیش رفته بود که فارک به درخواست وی و برای نشان دادن حسن نیت برای ادامه مذاکرات در حال آزادی گروه کوچکی از گروگان ها بود. اما تصمیم ناگهانی اوریبه امید خانواده های گروگان ها را به نا امیدی تبدیل کرد تا همگی آنها در میدان محل کاخ ریاست جمهوری کلمبیا گرد هم آیند و ناراحتی و خشم خود را از تصمیم اوریبه ابراز کنند. گروه های مختلف ضمن محکوم کردن اوریبه، خواستار درخواست مجدد وی از چاوز برای کمک به حل بحران داخلی کلمبیا شدند.

تحلیلگران مختلف مسائل آمریکای لاتین، علی رغم اظهارات اوریبه مبنی بر پایان دادن به میاجیگری بواسطه تماس تلفنی مستقیم چاوز با فرمانده ارتش کلمبیا، بر این باورند که اقدام بسیار مثبت چاوز در کمک به حل بحران داخلی کلمبیا و پیشرفت چشمگیر آن بر محبوبیت چاوز در آمریکای لاتین بیش از پیش افزوده است و در اصل اوریبه تحت فشار راست گرایان حاکم بر کشور و البته ایالات متحده آمریکا چنین تصمیم گرفته است.

واقعیت آن است که از همان ابتدا روشن بود که مداخله چاوز در این مساله، به خاطر توان بسیار بالای مذاکراتی وی که قطعا نتایج مثبتی را به ارمغان می آورد، بر مطرح شدن بیش از پیش وی به عنوان رهبر پیشروی آمریکای لاتین می افزاید. خود اوریبه هم این مهم را از ابتدا می دانست و اگر فشار افکار عمومی نبود هرگز با میانجیگری چاوز در این مساله موافقت نمی کرد. پس از موافقت نیز وی در تمام این مدت به دنبال بهانه ای برای قطع آن می گشت که در نهایت تماس تلفنی آقای چاوز از طریق خانم کوردوبا (سناتور کلمبیائی مامور برای همکاری با چاوز در زمینه آزادی گروگان ها) با فرمانده ارتش کلمبیا که البته آن هم برای پرس و جو در مورد اطلاعات مربوط به گروگان های دربند فارک بود، این بهانه را بدست اوریبه داد تا علی رغم همه مشکلاتی که این تصمیم می توانست برایش بوجود بیاورد، پایان ماموریت چاوز آن هم از طریق یک بیانیه مطبوعاتی را اعلام نماید. 

وی حداقل کاری را که می بایست انجام می داد این بود که ضمن تماس تلفنی با چاوز وی را از تصمیم خود آگاه سازد. اما اینچنین نکرد تا ناراحتی دوچندان چاوز را فراهم آورد. برخی دیگر از تحلیلگران تصمیم اوریبه را در راستای منافع بخشی از حاکمیت کلمبیا از ادامه بحران فارک دانسته اند.

در هر صورت آقای چاوز که با حسن نیت و با تلاش فراوان زمان زیادی را صرف این مهم کرده بود، تنها اظهار نظری را که می توانست در مورد تصمیم اوریبه داشته باشد، "خیانت آمیز" خواندن تصمیم وی بود. جالب است اوریبه مساله را به همین جا ختم نکرد و در اظهار نظری بی پایه چاوز را متهم به تلاش برای مشروعیت بخشی به تروریسم (!!) -اشاره به فارک- نمود. اظهار نظری که چاوز را مجبور کرد تا اعلام کند در روابط سیاسی و البته اقتصادی کشورش با کلمبیا تجدید نظر خواهد کرد.

این اقدام نیز کوچکترین خدشه ای به شخصیت برجسته انقلابی و آزادیبخش آقای چاوز وارد ننموده است و بازنده اصلی این تصمیم، دولت کلمبیا و در راس آن آقای اوریبه و البته خانواده گروگان ها (به طور ناخواسته) هستند.

آقای چاوز در آخرین تماس با فارک درخواست کرده بود گروهی از گروگان ها به نشانه حسن نیت برای ادامه مذاکرات صلح آزاد گردند، درخواستی که طبیعتا با پایان میانجیگری وی توسط اوریبه فاقد اعتبار خواهد بود. اما اگر فارک بنابر درخواست چاوز همان گروه چند نفره را علی رغم بدقولی اوریبه آزاد کند، روزهای بسیار سختی در انتظار اوریبه خواهد بود. 

کد مطلب : 907